بعضی از آدمها فکر می کنند چگونه آفریده شده اند که به خودشان

اجازه می دهند هرکاری را طبق میل خود انجام دهند!!

بدون اینکه توجهی به اطرافیانشان داشته باشند , مگر غیر از این

است که همه افریده ی خداییم و او به طور یکسان , روح خود را

در ما دمیده؟!و همه ساکن یک زمین هستیم؟!

پس چطور به خودشان حق می دهند دیگران را نادیده بگیرند ,

گویی که شیشه در زندگی شان معنایی ندارد و فقط آیینه را

می شناسند در حالی که برای بقای زندگی نیاز است که در

اجتماع باشیم و لازمه اش ارتباط برقرار کردن با افراد مختلف و

با عقاید مختلف است.پس به جای اینکه همیشه در پی تغییر

رفتار دیگران بر طبق میل خود باشیم کمی هم خود را ,

هم رنگ جماعت کنیم.

همه از خداییم و به خدا باز می گردیم پس طوری عمل کنیم

که صاحب اصلی مان راضی باشد نه با تظاهر و خودنمایی نام

خود را برای دیگران پر آوازه کنیم.امیدوارم روزی برسد که:

                       "به همدیگر بی احترامی نکنیم"

ترانه ای آماده کرده ام شاید حرف شما هم باشد.

رفتم دم عطاری                      گفتم که شادی داری؟

گفت شادیمون تمومه               غصه و غم ارزونه

گفتم به میوه فروش                 سیب و گلابی فروش

از میوه ی محبت                     یکم بذار تو پاکت

گفت محبت سرابه                  این میوه ها خرابه

با ساکی که بود خالی             رسیدم به نونوایی

گفتم به شاگرد نونوا                تو نون میدی یا اوستا؟

گفت بیخیال اوستا                  هرچی می خوای بفرما

گفتم که نون غیرت                 با آردی از شهامت

گفت که کجای کاری               این آرد جاشه انباری

از اونجا که گذشتم                 کنار جوب نشستم

دیدم یه دست دیگر                 دستهای یک کوزه گر

میریزه آب توی خاک                میسازه جای گلاب

وقتی که حالمو دید                 اخمو از ابروهاش چید

گفت که تو مهربون باش           با همه هم زبون باش

چون که تو هستی از خاک        بازم میری زیر خاک

خدا کنه توی خاک                  باشیم یه مشت خاک پاک